Jak robimy panele

Warstwy panelu

1. 1

   Tkanina

   Lico panelu to tkanina akustycznie przezroczysta. Ma równy, otwarty splot, przez który fala dźwiękowa przechodzi bez odbicia i trafia do wełny. Gdyby tkanina była szczelna jak zasłona zaciemniająca, część dźwięku odbijałaby się od niej z powrotem do pokoju i panel działałby słabiej, zwłaszcza w wyższych tonach. Tkaninę naciągamy ręcznie na ramę i zszywamy z tyłu, zamiast ją przyklejać. Dzięki temu lico jest gładkie, narożniki są równe, a w środku nie ma kleju, który mógłby zamknąć pory wełny.

2. 2

   Welon

   Pod tkaniną leży welon – cienka włóknina przykrywająca front wełny. Ma dwa zadania. Po pierwsze zatrzymuje drobne włókna wełny w środku panelu, żeby nie przechodziły przez splot tkaniny. Po drugie zasłania wełnę wizualnie: jasna tkanina położona bezpośrednio na wełnie mogłaby lekko prześwitywać. Dlatego pod jasne kolory dajemy welon biały, a pod ciemne czarny. Welon jest cienki i przepuszczalny, więc nie zmienia tego, jak panel pochłania dźwięk.

3. 3

   Wełna skalna

   Wnętrze panelu to płyta z wełny skalnej. Dźwięk wchodzi między włókna, porusza powietrze w ich gęstej sieci i traci energię na tarciu – zamienia się w znikomą ilość ciepła. Wełna skalna działa w szerokim zakresie częstotliwości i nie zapada się z czasem. Panel 5 cm ma jedną warstwę, panel 10 cm dwie. Grubsza warstwa sięga niżej w paśmie, bo fale niskich tonów są dłuższe i potrzebują więcej materiału, żeby wytracić energię.

4. 4

   Rama

   Ramę robi zaprzyjaźniona stolarnia z Warszawy, pod wymiar z twojego zamówienia. Używamy drewna sosnowego lub świerkowego: jest lekkie, stabilne i dobrze trzyma zszywki. Przednie krawędzie są zaokrąglone, żeby tkanina nie przecierała się na ostrym kancie i żeby krawędzie panelu wyglądały miękko. W dużych panelach dodajemy poprzeczkę usztywniającą, dzięki której rama nie skręca się ani przy naciąganiu tkaniny, ani później na ścianie.

5. 5

   Listwa francuska

   Z tyłu panel ma czarną włókninę i drewnianą listwę francuską. To dwie listwy przecięte pod kątem: jedna jest przykręcona do panelu, druga do ściany. Panel zawieszasz, wsuwając jedną za drugą, a jego ciężar sam dociska go do ściany. Listwa odsuwa panel od ściany, więc za nim zostaje szczelina powietrzna. Fala, która przeszła przez wełnę, odbija się od ściany i przechodzi przez nią drugi raz, co poprawia pochłanianie niższych tonów.

Popularne panele z pianki poliuretanowej mają zwykle kilka centymetrów grubości i pofalowaną powierzchnię. Taka pianka dobrze tłumi wysokie tony, ale średnie i niskie przechodzą przez nią prawie bez zmian. W pokoju robi się wtedy ciszej w syczących głoskach, a głos dalej brzmi dudniąco i pusto.

Wełna skalna o grubości 5–10 cm pochłania szerokie pasmo, od średnich tonów mowy po wysokie częstotliwości, a w wersji 10 cm sięga też niżej. Na tej samej zasadzie opiera się adaptacja akustyczna w studiach nagraniowych: gęsty, porowaty materiał odpowiedniej grubości, osłonięty tkaniną, która przepuszcza dźwięk.

Pakowanie

Każdy panel pakujemy osobno. Narożniki dostają ochraniacze, a karton dopasowujemy do wymiaru panelu, żeby nie przesuwał się w środku podczas transportu.